Bir Mekân Olarak ‘Taşra Üniversitesi’ ve Sosyolojinin Taşrası: Eleştirel Bir Deneyim Analizi
İlknur Meşe

Öz

Üniversite kavramını birçok etmenin kesişim noktasında düşünmek gerekir. Çünkü üniversiteyi belirleyen ne sadece içindeki akademisyen ve öğrenciler ne de yerel veya neo-liberal politikalardır. Üniversiteyi bir mekân olarak değerlendirdiğimizde, mekân kavramının, akademisyenden öğrenciye, öğretim programına ve fiziki yapısına kadar belirleyici birçok unsuru kapsadığını görebiliriz. Bir mekân olarak üniversite tarihsel, kültürel, coğrafi, fiziki, politik ve pedagojik bir yapıdır. Mekânlar arasında belli benzerlikler olduğu gibi kendilerine has farklılıkları da vardır. Bu nedenle üniversiteyi tartışırken, nereden konuştuğumuz önemli hale gelmektedir.  Taşrada yaşayan ve çalışan bir akademisyen olarak, bu yazıda, uzun zaman önce taşrada geçen sosyoloji lisans eğitimime dair deneyimlerimi eleştirel bir değerlendirmeye tabi tutarak, üniversitenin ve sosyolojinin taşra halini tartışıyorum.

Anahtar Terimler

mekân; taşra; taşra üniversitesi; sosyolojinin taşrası; sosyoloji lisans eğitimi

Kaynakça

Akbal Süalp, Z. T. Güneş, A. (2010). Taşrada Var Bir Zaman. İstanbul: Çitlembik.

Althusser, L. (1994). İdeoloji ve Devletin İdeolojik Aygıtları. (Y. Alp, M. Özışık, Çev.). İstanbul: İletişim.

Arendt, H. (2014). Geçmişle Gelecek Arasında- Seçme Eserler 2. (B. S. Şener, O. E. Kara, Çev.). İstanbul: İletişim.

Bauman, Z. (2017). Sosyolojik Düşünmek. (A. Yılmaz, Çev.). İstanbul: Ayrıntı.

Becker, H. (2013). Hariciler- Bir Sapkınlık Sosyolojisi Çalışması. (Ş. Geniş, L. Ünsaldı, Çev.). Ankara: Heretik.

Bourdieu, P. ve Passeron, J.C. (2015). Yeniden Üretim- Eğitim Sistemine İlişkin Bir Teorinin İlkeleri. (A. Sümer, L. Ünsaldı, Ö. Akkaya, Çev.). Ankara: Heretik.

Bora, T. (Der.). (2011). Taşralaşan ve Taşrasını Kaybeden Türkiye. Taşraya Bakmak içinde, (s. 37-66). İstanbul: İletişim.

Cantek, F. (8 Kasım 2018). Bir tuhaflıklar fabrikası olarak üniversite. Gazete Duvar. Erişim: 01.02. 2019, https://www.gazeteduvar.com.tr/yazarlar/2018/11/08/bir-tuhafliklar-fabrikasi-olarak-universite/

Durkheim, E. (2010). Dinsel Yaşamın İlk Biçimleri. (Ö. Ozankaya, Çev.). İstanbul: Cem.

Game, A., ve Metcalfe, A. (1999). Tutkulu Sosyoloji. (O. Akınhay, Çev.). İstanbul: Ayrıntı.

Giroux, H. A. (2014). Eğitimde Kuram ve Direniş. (S. Demiralp, Çev.). Ankara: Dost.

Gürbilek, N. (2005). Yer Değiştiren Gölge. İstanbul: Metis.

Gürbilek, N. (2004). Kötü Çocuk Türk. İstanbul: Metis.

Güvenç-Salgırlı, S. (2011). “Daimon’uma gider iken aldı da bir üniversite”: Bir öğrencisinin Hasan Ünal Nalbantoğlu’yla üniversite üzerine diyaloğu. Toplum ve Bilim, 121: 134-151.

Kaygusuz, S. (2017). Ejderhanın cinneti. Birikim, 336: 8-11.

Lefebvre, H. (2014). Mekânın Üretimi. (I. Ergüden, Çev.). İstanbul: Sel.

Mannheim, K. (2002). İdeoloji ve Ütopya. (M. Okyayuz, Çev.). Ankara: Epos.

Mate, G. (2016). Vücudunuz Hayır Diyorsa- Duygusal Stresin Bedelleri. (D. Orhun, Çev.). İstanbul: İletişim.

Meşe, İ. (2018a). ‘Taşra’ üniversitesinde feminist pedagoji: Ne kadar mümkün?. Fe Dergi: Feminist Eleştiri, 10 (1): 67-78.

Meşe, İ. (2018b). Taşra üniversitesi nedir? Ne işe yarar?. Birikim, 351: 110-117.

Oktay, A. (2010). Emperyalizm, Roman ve Eleştiri. İstanbul: İthaki.

Schütz, A. (2016). Eve dönen. Yabancı içinde, (s. 53-68). (Ed. L. Ünsaldı). Ankara: Heretik.

Sennett, R. (2005). Otorite. (K. Durand, Çev.). İstanbul: Ayrıntı.

Vatansever, A., ve Gezici Yalçın, M. (2016). “Ne Ders Olsa Veririz”- Akademisyenin Vasıfsız İşçiye Dönüşümü. İstanbul: İletişim.